23-05-2021 Oesterdam en Strijenham.

De corona maatregelen worden soepeler, dus tijd voor een duik in ons geliefde Zeeland.

Sabine en Joeri hebben voor hun IDC opleiding tijd nodig voor hun studie en skippen het funduiken tijdelijk.

4 duikers zijn ingeschreven: Gino, Patrick, Michel en Marleen. Weerberichten worden opgevolgd en die voorspellen niet veel goeds. We hebben er zin in en besluiten om te gaan duiken. Net voor aankomst in Oesterdam zie je het al, vele paragliders die genieten van wind en golven, voor hen zijn dit de ideale omstandigheden, voor een duiker is dit wat minder.

Afspraak voor de eerste duik is de parking van Oesterdam. We wandelen tot aan de waterkant, er staat een stevige wind en er zijn veel golven dus het zal een pittige duik worden. We overlopen verliesprocedure en spreken een maximum duiktijd van 1 uur af. In deze omstandigheden nog belangrijker dan anders om goeie afspraken te maken en ook na te leven.

Gino en Patrick/Michel en Marleen zijn buddy teams.

Onder water is het zicht door bloei en wind slecht, van enkele cm tot maximum 1 meter. Daardoor hebben we geen sepia's kunnen spotten, wel wat klein ander leven.

We komen alle 4 gelijktijdig boven in de buurt van de trap na een duik van 50 minuten en zijn het unaniem eens, zo hebben we Oesterdam nog niet veel meegemaakt. De normaal zo rustige duikplaats was wild.

We besluiten te lunchen op de parking van Strijenham daar sta je uit de wind en ondertussen is ook het zonnetje van de partij. Om de verbruikte calorie├źn weer aan te vullen hebben we als dessert een heerlijke frangipanetaart gegeten, gemaakt door Gino.

Na het eten wandelen we naar de duikstek van Strijenham en beseffen, dit gaat hier ook niet simpel zijn, want de wind was ondertussen nog heviger en de golven hoger. In het water gaan was niet makkelijk en ook onder water gaat de stroming alle kanten op. Toch hebben we alle 4 mooie witte en oranje zeeanjelieren gezien. Tussen de basaltblokken was het zicht beter en kon je kleine krabben zien.

De buddyparen komen tegelijkertijd samen aan de trap en waren weer unaniem eens, dit was weer geen simpele duik.

Op de parking praten we nog wat na en genieten van dessert nummer 2, een lekkere rabarbertaart gemaakt door de vrouw van Michel.

Iedereen is blij, we hebben minder gezien dan normaal, maar dan wel weer veel geleerd door de moeilijkere duikomstandigheden.

Voor Michel was het een pittige doopduik in Zeeland, maar hij heeft deze glansrijk doorstaan. Gino en Patrick krijgen een medaille voor moed, 2 keer fototoestel/camera meeslepen en dan zonder 1 foto of 1 minuut filmen boven komen. Marleen had dan weer een mooie uitdaging om samen met Michel zijn eerste keer Zeeland in avontuurlijke omstandigheden te beleven.

Dus zoals altijd hebben we een leuke dag gehad, de omstandigheden waren niet zo perfect maar aan zee met een leuke compagnie is altijd een beetje vakantie.

No Comments Yet.

Leave a comment

You must be Logged in to post a comment.